Góry Złote
29.07.2020 r.
Szczyt: KOWADŁO
Pasmo: Góry Złote
Łańcuch: Sudety Wschodnie
Wysokość: 989m n.p.m.
Trasa: Bielice (leśniczówka) 740m - Kowadło 989m - Bielice rozstaj szlaków
Dystans: 4,0km
Wznios: 256m
Czas: 1h35min
Data zdobycia: 29.07.2020 r.
Z Janowej Góry, w której jest nasza wakacyjna baza wypadowa, jedziemy autem do Bielic w dolinie rzeki Białej Lądeckiej. To 20-kilometrowa trasa, którą pokonujemy w pół godziny. Asfaltowa droga kończy się przy leśniczówce, przy której znajduje się niewielki parking. Dochodzi g.13, gdy po przejściu 100m stajemy przy masywnym drzewie z tabliczką kierunkową na Kowadło. Przed nami 50 minut spaceru zielonym szlakiem.
Ruszamy wygodną szutrową drogą w przyjemnym leśnym cieniu. Po niecałym kilometrze szlak skręca z w lewo i tuż za tablicą edukacyjną o Górach Złotych wprowadza nas na stromą, pełną korzeni ścieżkę.
Góry Złote (cz. Rychlebské hory) to jedno z najdłuższych pasm sudeckich. Mają aż 55 km długości, z czego 35km znajduje się na terenie Polski. Od XIII do XX wieku wydobywano tu m.in. złoto i arsen, a w kamieniołomach nadal pozyskuje się marmur, granodioryt i bazalt. Tereny są słabo zaludnione i atrakcyjne turystycznie. Oferują kilometry ścieżek pieszych, narciarskich i rowerowych. Góry Złote po stronie polskiej objęte są ochroną Śnieżnickiego Parku Krajobrazowego.
Śnieżnicki Park Krajobrazowy obejmuje górskie pasma Masywu Śnieżnika, Gór Bielskich i Złotych. Powstał w 1981 roku i chroni wybitne walory krajoznawcze i krajobrazowe. Powierzchnia 288km2 czyni z niego największy park krajobrazowy w polskich Sudetach. W parku zachowały się partie naturalnej Puszczy Sudeckiej, w którym rosną buki, wiązy, modrzewie i graby. W obrębie parku znajduje się 5 rezerwatów przyrody. Rośnie tu kilka gatunków roślin, które występują tylko w paśmie Sudetów: storczyk kukawka, wyblin jednolistny czy fiołek żółty sudecki. Bogata jest fauna jaskiniowa z liczną populacją nietoperzy, a do najciekawszych zwierząt parku należy kozica, mająca tutaj jedyne poza Tatrami stanowisko w Polsce. Na ścieżce spotkać można żmiję, padalca lub zaskrońca, wśród drzew żyje około 100 gatunków ptaków, a w potokach pływa m.in. minóg strumieniowy i pstrąg potokowy.
Po kwadransie wychodzimy na graniczny grzbiet, a do zielonego szlaku dołącza czeski w kolorze żółtym. Między drzewami odsłania się panorama na dolinę rzeki Białej Lądeckiej wraz z okolicznymi pasmami. Idziemy grzbietową ścieżką i po 45 minutach od parkingu docieramy na Kowadło.
Kowadło (cz. Kovadlina) 989m n.p.m. to graniczny szczyt w południowej części Gór Złotych. Wierzchołek obrośnięty jest świerkami, pośród których wystają gnejsowe skałki. Gdyby na szczycie stała wieża widokowa, która umożliwiłaby oglądanie panoramy, moglibyśmy podziwiać stąd widok na Góry Złote, Wysoki Jesionik i pogórze sudeckie. Na razie jednak stoimy pod drewnianym słupkiem z tabliczką szczytową i robimy zdjęcia na ciekawych skałkach, a w tle widzimy tylko smrekowe wierzchołki. Książeczkę KGP podpijamy pieczątką znajdującą się w drewnianej budce.
Do Bielic wracamy tą samą drogą. Wśród gęstych świerków na stromym zboczu Kowadła spotykamy stado owiec, które w iglastym lesie znalazły schronienie. Widząc nas na ścieżce głośno dają znać o swoim istnieniu. Omijamy więc ostrożnie poddenerwowane stado, ale jednocześnie dziwi nas ich obecność. Wśród grubej warstwy igieł trudno przecież o smaczne kępy zielonej trawy.
Wędrówkę z Kowadła kończymy na rozstaju szlaków w Bielicach. Nie wracamy do samochodu. Czeka nas jeszcze spacer na okoliczny Rudawiec.